welcome to the area of all possibilities

Voor het eerst in maanden ben ik moe. Vandaag om 6h30 moeten opstaan voor mijn nieuwe job, en kmoe zeggen dat valt niet mee na twee maanden middagse ochtends gehad te hebben. Maar gedurende de dag heb ik er weinig last van gehad. Het viel heel goed mee op mijn werk, leuke collega’s en een losse sfeer (iedereen komt een beetje te laat, als je zin hebt om te roken mag je gewoon je kop door het raam steken, geen stijve harken in de buurt,…). Ben nu alles een beetje aan het aanleren, maar kmoe eerlijk zeggen dat ik vandaag meer gepraat heb dan gewerkt, dat is een goed begin vind ik. Zo een beetje de collega’s leren kennen en zo, das heel belangrijk é ook. Maar zoals ik al zei, nu ben ik echt wel moetjes, dus kben weg…Ahoi schipper ahoi !

Het is al eventjes geleden dat ik nog tijd heb gemaakt voor mijn blogje, het was mijn laatste werkeloze week en ik wou er echt nog het meeste uithalen. Woensdag ben ik naar Gent geweest, op bezoek bij Carmen, het was echt al heel lang geleden dat ik haar nog gezien had, maar de band was er direct weer. Donderdag ben ik shoppend begonnen en levensgenietend in een café geëindigd. Vandaag ga ik het kalm houden. Ik mag me niet meer in de buurt van winkels begeven, want mijn bankrekening zou mijn koopdrang niet meer kunnen bijhouden. Maar ik ben heel tevreden met wat ik deze week in de winkels heb aangetroffen. Normaal ben ik iemand die niet gemakkelijk mijn goesting vind en meestal keer ik met lege handen terug huiswaarts, so this week I was a lucky bastard. Vandaag is het mijn hoofdtaak om mezelf mentaal voor te bereiden op vanavond. O ja, woensdagvoormiddag heb ik naar aanleiding van de vogelgriep toch even stilgestaan bij het lot van de gevederden. Ik heb een feestje gegeven voor mijn badeendjes. Een bottle whiskey in het bad en voor de rest laten vollopen met water. Ze waren heel tevreden mijn badvrienden, vooral de stoerste met de grootsten bek was rap door de neus, na amper een kwartiertje lag ze scheef te dobberen terwijl ze platen van Luc Steeno en Bart Kaël los door elkaar aan het kwaken was. Maar nogmaals was ik tevreden, ze hebben zich heel goed geamuseerd en het feestje heeft doorgegaan tot de laatste druppel whiskeywater in de afvoer verdween.

Pic: duck and other plastic animal party in my bath.

De vogelgriep

Wegens een reactie op de foto van gisteren ben ik er me weer van bewust dat er vogelgriep op bane is. Ik kijk nooit naar het nieuws dus ben ik niet echt zo bezig met vogelgriepen en al, maar eigenlijk is dat wel nuttig om te weten als je in de buurt van die beestjes komt (merci Anima). Vroeger toen ik ging werken keek ik elke dag wel eens op de site van de vrt naar het nieuws, dan zie je de hoofdpunten maar lees je enkel wat je wil. Maar de laatste twee maanden heb ik er zelfs niet aan gedacht hoe het met de wereld zou zijn. Vanaf volgende week zal ik weer het nieuws kunnen lezen op mijn werk en zal ik weer mee zijn met wat reilt en zeilt in Aardia. Vandaag was een vruchtbare shoppingdag, tussen mijn verplichte bezigheden in ben in tstad geraakt en heb ik toch wel een hoop leuke dingen gevonden. Ik was door mijn shopeuforie wel weer 45 min te laat bij de garagist maar ik heb geen horloge en sta er niet echt bij stil ook hoe laat het wel zou kunnen zijn.

Vandaag eerste shoppingpoging ondernomen, maar het heeft niets opgeleverd. Geen nood, ik heb nog een hele week. Morgen nog een garagebezoekje voor onderhoud van mijn auto en in de namiddag naar de tandarts. Ik hou van mijn tandarts, echt waar, hij heeft me een tweetal jaar geleden echt uit mijn lijden verlost. Ik was een week in verlof en kreeg in het eerste weekend serieuze tandpijn, de zondag was ik reeds naar de spoed geweest alwaar een mooi ogende tandartse me wist te vertellen dat ik pijnstillers moest nemen en dat het wel zou weggaan. Maar in de week die daarop volgde zat ik een weekje aan zee en met 10 pijnstillers per dag blijf ik pijn hebben… Miljard ik zag af. Ik ben dan na een aantal dagen terug moeten keren naar mijn hometown voor een bezoekje aan mijn tandarts, en hij was toch wel mijn reddende engel op dat moment. Ik ben hem nog steeds dankbaar voor zijn juiste diagnose toen. En op de koop toe is hij supergrappig, echt van die droge kluchten die eigenlijk niet grappig zijn maar juist daarom eigenlijk wel grappig zijn. Nu heb ik geen pijn maar ik ga toch eens langsgaan, dat kan nooit geen kwaad é. Dus morgen nog een dagje met zelfopgelegde redelijk saaie en tijdrovende bezigheden en dan kan ik de rest van de week weer gaan shoppen.

Pic: gisteren gaan wandelen in kasteeltuin met eendjes en zwaantjes, daarna kasteelbiertje gedronken in het kasteel.

Perfect

Totaal onverwacht heb ik vandaag een job binnengerijfd (of bestaat dat woord niet?). Jaja vandaag moest ik op sollicitatie en had er niet veel van verwacht omdat ik de laatste tijd al zo vaak gehoord heb dat ik financieël hoge eisen stel. Maar daar zat ik dan bij mijnen nieuwen directeur, hahaha, zo een vriendelijke, goedlachse man. Ik kon perfect mezelf zijn, waarmee ik vooral bedoel dat ik niet te serieus moest zijn. Na een leuk gesprekje vroeg hij mijn loonsverwachtingen, en ik dacht, ja, tis gedaan met de leute. Ik vroeg wat ik wil en ik zag hem even nadenken, daarna begon hij over het bedrijf te vertellen. En meestal volgt dan de zin: "binnen een week hoor je iets van me". Maar plots vroeg hij “wanneer kan je beginnen?”, ik was totaal verrast en vroeg wat hij mij te bieden had. En rarara, ik krijg wat ik wil met op de koop toe direct maaltijdcheques en de rest van die niet geldelijke voordelen. Tis nog beter dan dat ik wou! Heb ondertussen ook al een paar collega’s gezien en mijn eerste indruk was positief. Ik heb nu nog een week tijd om geld te gaan verdoen  en zelfs dat komt me perfect uit. En de volgende maandag ben ik weer een reglementaire burger met een sleurgetint leven. Toi toi toi voor mezelf dat het zo positief blijft eens ik daar werk.

Er zijn rare bananen in omloop dezer dagen. En toeval of niet, ik heb zo’n rare tros in huis. Normaal ben ik zot van bananen, maar toen ik gisteren ééntje at, gebeurde iets heel raars, mijn bekkie begon rare trekken te vertonen, alsof ik iets vergiftigd aan het eten was. Ik dacht dat ze misschien nog niet rijp genoeg was mijn banaan, ondanks het feit dat hij volledig geel was. Maar deze morgen, tweede poging onderweg naar een sollicitatie, weer van het zelfde (aja want de banaan kwam van diezelfde tros als gisteren), maar alweer was ik verbaasd hoe slecht hij wel was, alweer zat ik rare bekjes te trekken bij het eten ervan. Nu vliegen ze wel buiten hoor, de rest van dat bananengezin. Het zijn er nochtans van chiquita, ik ben er zeker van dat het namaak chiquita’s zijn die ze mij aangesmeerd hebben. In wat voor een wereld leven wij eigenlijk? namaakbananen kunnen toch echt niet meer door de beugel.

Hehe vandaag is valentijntjesdag, lekker commercieel onder het motto schenk eens wat extra aandacht aan je geliefden. Tuurlijk slaat dat aan, niemand wil onder zijn kloten krijgen wegens cadeautje vergeten te kopen. Dit jaar moest ik er eigenlijk niet aan denken maar er lopen ook vriendschappelijke valentijntjes rond die me eraan hebben doen herinneren. Zelfs mijn ma deed weer mee dit jaar. Ja tis raar maar sinds vorig jaar geeft ze me een valentijnscadeautje. Tis wel geestig é. Dit jaar kreeg ik een kaarsje met hartjes en een klein roze boaslingertje er omheen. Haha, zo koddig en grappig. Soms vind ik het spijtig dat via blog geen gevoel kan overgebracht worden. Daarmee bedoel ik het echte, echte gevoel. Want ik voel me weer zo vreugdevol vandaag en zou het wel willen overgeven aan mensen die zich wat minder voelen, maar kga het toch proberen, dus aan iedereen die het wil voelen, ik stuur een beetje happy vibes de wereld rond, het is aan jou om ze al dan niet tegen te houden als ze bij jou passeren…

Shake your butt

Vrijgezel zijn is behoorlijk uitputtend. Ik ben namelijk één van die mensen die nooit naar huis geraak eens ik ergens beland. Ik blijf halsstarrig zitten tot de plaat “ge moogt naar huis gaan” begint te spelen. En dan nog zou ik durven een bisnummer aanvragen. Het ergste is dan de dag erna, dan ben je gene zak waard natuurlijk, maar hé ik kan er wel mee leven. Veel leuke mensjes ontmoet en mijn lichaamtje heeft weer lekker kunnen shaken. Straks ga ik mijn boekjes zoeken van vroeger en proberen er toch eventjes in te kijken ook… (als ik ze vind natuurlijk).

Mijn publiek wil blijkbaar bloot zien, ok, hier een subtiel naakte Pheadra. Hoop dat dit volstaat voor jullie.

Ik leef in een tijdloos bestaan, geen tik tak, tik tak, tik tak, nee zelfs geen bing bong, bing bong. Nog meer dan vroeger kom ik overal te laat aan, maar ik heb gelukkig een onschuldig uitziende kop en een hele reeks uitvluchten die ik gebruik afhangend van de situatie. Het is heel raar maar nu ik werkeloos ben word ik precies matrealistischer dan anders, ik heb al een lijstje klaar liggen met dingen die ik wil kopen eens ik weer een inkomen heb. Maar ik besef ook wel dat dit enkel tot stand komt door het feit dat ik het nu niet kan permitteren om ‘domme’ dingen te kopen. Het is wel zo dat hoe langer ik thuis zit hoe meer ik bij mezelf begin te merken dat ik ambitieuzer en ambitieuzer word. Eerst wou ik een ‘nice and easy going’ jobke en nu is het al zover gekomen dat ik besloten heb volgende week eens mijn schoolse kennis bij te schaven om daarna op vacatures in te gaan waarbij ik vroeger al zou beginnen zuchten bij het lezen ervan. Dat zou natuurlijk wel met zich meebrengen dat het ‘9 to 5’ gegeven niet zou nauw meer kan genomen worden. Maar dat brengt meestal ook wel een groter inkomen met zich mee. Misschien is dit ook wel tot stand gekomen vanuit het feit dat ik nu geen inkomen heb. Ik heb er geen flauw benul van, maar ben er nog altijd van overtuigd dat het lot me wel zal neerplanten waar ik hoor.