welcome to the area of all possibilities

De laatste tijd bevind ik me niet zo heel erg meer in mijn computerfase. Dit uit zich in het feit dat ik ’s avonds zelfs geen zin meer heb om mijn pc aan te zetten, laat staan dat ik goesting heb om iets te schrijven. Ik denk dat het te maken heeft met mijn innerlijke lentegevoel, ik ben klaar om terrasjes te gaan doen, om in volle zon te doen alsof het winter is en hutsepot te maken, om ‘oma paloma blanka’ te zingen voor iedereen die het niet wil horen, om mijn teensletsen te dragen en om mijn opblaasbaar zwembadje buiten te zetten en te vullen met sangria. Al deze dingen vragen natuurlijk wel tijd en energie, vandaar dat ik waarschijnlijk nu mijn energie aan het opsparen ben voor de grote jaarlijkse zonneperiode. Oja lélé, ik voel me plots weer zo oja lélé, doe het nog één keer zo oja lélé, zing met me mee oja, ojé,….

Wat een mega prachtige dag vandaag, ik weet niet of het ermee te maken heeft maar ik heb echt een heel gelukzalig gevoel gehad op deze mooie lente inzetdag. Ik prijs me echt gelukkig met een bende zeveraars op mijn werk, zo zie je maar dat het lot je eigenlijk wel brengt waar je thuishoort é. En nu zit ik hier te genieten van mijn buren die mijn lentegevoel nog wat aanscherpen door me een zoemend geluid op de achtergrond te schenken, jaja, de grasmachines beginnen weer uit de tuinhuisjes te komen en dat zint me wel! Het wordt stilletjesaan tijd voor de vogeltjes om terug zelf hun eten te zoeken, binnen een grote maand hangen we dus geen zakjes nootjes en zaadjes meer in hun kleine houten villaatje. Ze zijn er terug klaar voor en weten dat ze volgende winter terug kunnen rekenen op onze steun. BROOD daarintegen krijgen ze wel het hele jaar door, om het hen wat makkelijker te maken, zo hebben die gastjes ook wat meer vrije tijd, tijdens de warme periodes, om zich met hun hobby’s bezig te houden.

Miljaarde tis lang geleden. Dit wegens een te druk, doch bijzonder leuk weekend. Vrijdagavond naar show van Neveneffecten geweest, en doordat we er veel van verwacht hadden is het wat tegengevallen eigenlijk, ik heb maar enkele keren echt goed kunnen lachen, de rest vond ik niet echt origineel of absurd genoeg. Echt waar er zaten verhalen tussen die ik zelf al eens geschreven had, raar dat die mannen dat in hun repertoire hebben zitten, misschien moet ik ze wel aanklagen. Zaterdag mijn aantrekkingskracht gaan uittesten en “i still got it”, maar spijtig genoeg voor mij zat er niks tussen waar ik echt van zei ‘wauw’, en dan begin ik er ook niet aan ze. Het was toch een mega leuke en vooral iets te lange nacht. Daardoor zijn mijn zondagse kermisplannen in het water gevallen. En liep ik maandag nog steeds een beetje tjolerig rond. Ik voel het echt wel aan dat ik ouder wordt, mijn lichaam kan het bioritme geswitch niet zo goed meer aan als in mijn jonge jaren, maar ik eet wel nog graag spaghetti en dat is het belangrijkste. Op vraag van lieve Lieke brood ga ik vanavond eens mediteren met als focuspunt een brokke brood, misschien geeft me dat wel inspiratie. Want eigenlijk weet ik niet veel over brood, ik eet niet graag stuutjes en ga nooit naar de bakker (want mijn brood wordt elke dag thuisbezorgd door een dronken meisje op een roze Honda Camino met een geel visserkarretje eraan, met als opschrijfsel: “ik heb in mijn broek gepist”). Ik moet eerlijk toegeven dat het niet echt aantrekkelijk is om nieuwe klanten aan te werven, maar het brood is wel lekker (volgens mijn eendjes, want voor hun koop ik het).

Pureepatatjes zijn immens lekker en daarom wil ik een standbeeld oprichten ervoor. Uiteraard met jaarlijks een pureestoet, waarbij de helft van de mensen die meelopen in de stoet zich moet verkleden in patatjes en de ander helft in stamper. Alle toeschouwers moeten zich vermommen in reeds geprepareerde puree. Ik zie het al voor me, het zal echt fantastisch zijn. Ik ga meteen op zoek naar een geschikte beeldhouwer en een grote markt, ergens in België, met genoeg sterallures om het pureestandbeeld ten toon te spreiden.

Dit weekend voor het eerst in mijn leven 2 uur geboeid naar een toneelstuk gekeken zonder één keer op mijn horloge te kijken. Dus het was een goed stuk, de titel weet ik van geen kanten *schaam, schaam*. Maar het ging over een homosexuele driehoeksverhouding tijdens de oorlog. Het decor viel lichtelijk in duigen tijdens de voorstelling maar ook dat was wel grappig eigenlijk. Zondag heb ik alweer een poging gedaan om met Spirit te gaan wandelen maar ik heb meer in de file gestaan door een domme koers dan dat ik heb kunnen wandelen. Vandaag was een baaldag, echt waar, mentaal voelde ik me echt kut en het lukte me niet om mijn stemming te doen omslaan, hopelijk wordt het morgen wat beter.

Ik heb ontdekt dat paarden jaloers zijn op konijnen. Konijnen zijn opperpaarden, dat kun je zien aan hun tanden en ze hebben ook ongeveer dezelfde bilvorm, alleen is die van het konijn een beetje meer samengetrokken. Het grote verschil tussen beide dieren is de vorm van de uitwerpselen, van konijnen zijn het welgevormde en meestal gelijkuitziende bolletjes en van paarden eerder onstabiel gevormde taarten. Het moet inderdaad frustrerend zijn voor paarden als ze erop moeten toekijken hoe konijntjes welgevormd hun kak kunnen achter laten, aan de andere kant is het ook wel spannend voor paarden omdat ze nooit op voorhand weten welke vorm hun kak zal hebben eens hij de grond bereikt. Maar blijkbaar vinden paarden dat dit absoluut niet kan tippen aan konijnekakvoordelen. Ik heb vernomen van een zeer betrouwbare bron dat de medische top van het paardenrijk al jaren investeert in het wetenschappelijk onderzoek naar het vormen van uitwerpselen. Er zijn trouwens al welgevormde uitwerpselen therapieën op de markt voor paarden. En velen hebben er al aan deelgenomen, maar er zijn er weinig in geslaagd om het tot een goed einde te brengen. Ik denk eerlijk gezegd dat het hem in de voeding zit. Dit idee ga ik deze middag op het congres in Wenen gaan promoten, ik hoop dat de paarden ervoor openstaan en dat ik niet teveel tegenwerking krijg van betogende konijnen die vechten voor het behoud van hun privilege tot het bolletjeskakken.

Sinds ik werk heb word ik meer dan voorheen opgebeld door interimbureau’s voor openstaande vacatures. Gelukkig kan ik meestal niet opnemen aangezien ik voorlopig nog mijn gsm geluid afzet op mijn werk. Maar de meesten spreken wel een boodschap in. Heel af en toe zit er wel iets tussen die me interesseert en zeker als het dichter bij mij thuis is dan waar ik nu werk, al moet ik zeggen dat ik het al gewoon ben om 20 minuutjes te rijden, ik kom zelfs smiddags naar huis eten omdat 1h15 veel te lang is over de middag en ik eet niet graag stuutjes! Maar dit terzijde. Ik voel me heel goed waar ik nu werk, ik heb alles wat ik wou, goede sfeer, goede verloning en gevarieerd werk. En toch betrap ik mezelf er wel op dat ik soms twijfel als ze me nog andere jobs aanbieden. Het is een kutgevoel eigenlijk, maar ik denk dat het wel ergens normaal is. Het zou stom zijn om weg te gaan waar het goed is, maar aan de andere kant kan het elders ook goed zijn é, of juist niet…

Gisteren voor het eerst in drie maanden terug kunnen gaan wandelen met Spirit. Vorig jaar in december heeft ze haar gewrichtsbanden gescheurd en het was een lange revalidatie, vooral voor haar, mij kwam het eigenlijk wel goed uit hoor zo in de winter niet naar buiten moeten ermee :-). Dus we zijn begonnen met een klein wandelingetje en het viel heel goed mee, nadien heb ik haar wel terug in de auto moeten helpen want het lukte niet zo goed meer om te springen. Maar ik ben trots op mijnen boeboe!!!
Vandaag iets heel merkwaardigs tegengekomen, voor het eerst in mijn leven zat ik deze middag thuis tijdens mijn middagpauze te verlangen om terug te gaan werken! erg é :-)

Deze morgen was ik al om 8h30 wakker en na op tgemakske de reclamefoldertjes doorgenomen te hebben stak ik de tv aan en al zappend kwam ik terecht op Nederland 1, daar was een documentaire bezig over boeddhisme, daar me dat toch wel vree boeit ben ik even blijven kijken en vooral blijven luisteren naar hun muziek. Plots kreeg ik het in mijn hoofd om naar de winkel te gaan op zoek naar dat soort muziek. Ik ben thuisgekomen met 6 cd’s, Asian Grooves en Asian chillout. Hmmm nice, ik heb maar van 1 cd een beetje spijt, hij heeft een beetje teveel turkse neigingen vind ik, maar ik kan hem wel eens opleggen als ik een Sjis Kebab avond met Raki organiseer. Wat ik vandaag ook nog moet doen is mijn dreamcatcher terug boven mijn bed hangen, sinds ik geschilderd had een tweetal maanden terug had ik gewoon vergeten hem terug te hangen, maar deze week heb ik twee opeenvolgende nachten echt wel nachtmerries gehad en miljard twas niet geestig. Telkens ik eraan terugdacht gedurende de dag, sloeg mijn humeur een beetje om. Vroeger had ik nooit last van slechte dromen dus dienen versierde ringel moet terug over mij waken vanaf nu…

Ik ben al een tijdje bezig met een levenbelangrijke kwestie in het leven van iedereen, namelijk de teennagellengte van samson. Dat beestje ligt ganse dagen in zijn mandje, maar is er wel iemand die zich ontfermt over zijn teennageltjes? Heeft hij een persoonlijke pedicure-madam? Of is hij zo clever dat hij zelf voor zijn teennagelverzorging kan zorgen? En indien hij een pedicure-madam heeft om de hoeveel tijd gaat ze bij hem langs? Dit onderwerp laat me echt niet los, het is het grote mysterie rond de sprekende hond. Ik heb het er al met Gert over gehad maar hij breekt zijn mond er niet over open. Vandaar dat ik graag naar Samson zelf zou bellen. Is er toevallig iemand van jullie die een goede band heeft met het dier? Of iemand die gewoon zomaar op een mooie zomeravond zijn telefoonnummer heeft kunnen bemachtigen? Laat het me aub weten, zodat ik voorgoed van deze prangende vraag verlost ben.